Lieve lezers,

Wat een fijne reacties toch weer allemaal. Dank daarvoor! Even een korte update over de afgelopen week;

Na het Tongariro National Park vertrok ik naar Wellington. Ook wel Windy Wellington genoemd, want waaien kan het er! Onze bus arriveerde in een bomvolle stad; St. Patricksday werd er uitbundig gevierd. Het kleurde groen met Ierse klavertjes. Die avond verkenden we met de groep het nachtleven van de stad. Een aanrader!

Ook nam ik er afscheid van Isa. Wegens haar strakke tijdsplanning had zij geen tijd om langer te blijven. Jammer, maar het hoort erbij. Christina zat ook al een paar dagen in mijn groep, maar in Wellington deelden we toevallig een kamer. We hebben ongeveer dezelfde tijdsplanning en vermaken ons uitstekend samen! Daarom besloten we onze reisschema's voor de komende weken op elkaar af te stemmen. We bleven vijf dagen in Wellington. We verkenden de stad, genoten van de zon in de haven, bezochten Wellington Zoo, leerden iets meer over het land in het Nationaal museum Te Papa en namen de cable car om de botanical gardens te zien. De laatste twee dagen sloeg het weer echter compleet om en veranderde de mooie hoofdstad in een spookstad. Het stormde dag en nacht. Samen trotseerden we deze woensdagochtend veel te vroeg omde ferry naar het Zuidereiland te nemen.

De ferry arriveerde in Picton; een klein schattig dorpje dat er op alle plaatjes werkelijk schitterend uitziet. Jammer dat het ook hier regende; er bleef weinig schattig over. We dwaalden wat rond in de winkeltjes en speelden kaart met veel thee. Ook dat is soms fijn! Gisteren zijn Christina en ik opnieuw op een bus gestapt die door het Zuidereiland toert. Via Nelson zijn we aangekomen in Marahau aan de rand van het Abel Tasman National Park. Camping is een groot woord voor onze accommodatie. Er staan wat slaapcabines en wat tenten, er is een buitenkeuken en een buitendouche. Dat is het wel zo'n beetje. Maar in deze minimalistische stijl wakker worden heeft toch zeker zijn charmes.

Hier in Marahau ontmoette ik Nederlandse Koen en Merel opnieuw. Met z'n vieren starten we morgen aan de Abel Tasman Coast Track. Het was niet helemaal mijn planning, maar nu ik hier ben probeer ik zoveel mogelijk te doen. En daarombeginnen we morgenaan de 51km lange tocht, verspreid over 3 dagen. Inclusief tentjes, slaapzakken, zaklantaarns en eten. Want onderweg is er niets. Abel Tasman's Park houdt van de natuur en niet van materialistische dingen die de mens nodig heeft. Dus genieten van de natuur, dat gaan we doen! Heb er veel zin in en hoop dat de bugs en sandflys ons een beetje met rust zullen laten...

Liefs uit NZ! xxx

Ps. Thea, die kraters behoren inderdaad tot de Pacific Ring of Fire!