12. Home sweet home

Lieve mensen,

Het zit er op. Waar ik maanden over heb nagedacht en weken voorbereidingen voor heb getroffen, is alweer voorbij. Het was fantastisch. Wat heb ik genoten. Van de mooie mensen die ik heb ontmoet en ál het moois dat ik heb gezien. En ook van de ervaring om eens uit je comfort zone te stappen. Helemaal alleen. Drie maanden leven uit een rugzak. Ik ben ontzettend blij dat ik me niet heb laten leiden door twijfels en dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken.

Ik klom over vulkanen, stond bovenop een gletsjer, wandelde in omstandigheden die ik nog nooit had gevoeld, zwom met Nemo in het reef, was getuige van een walvisduik, zag de prachtigste stranden, maar ook de mooiste meren en bergen. Het was een reis uit duizenden.

Maar natuurlijk ben ik ook blij om weer thuis te zijn. Mijn welkom was heel fijn. Broertje en Peggy op Schiphol inclusief spandoek en ballon, een versierd huis, bloemen, kaartjes, koffie met Limburgse vlaai en een hoop lieve familie. En ook de afgelopen dagen heb ik ervan genoten om een aantal van jullie alweer te zien!

Ik wil jullie bedanken voor alle support tijdens mijn reis. Reacties op deze site, maar ook de mailtjes, smsjes en skypes waren ontzettend leuk!

Dank voor het meereizen!

Liefs Steffie

11. Herfst in Melbourne

Maar ondanks de kou heb ik in deze mooie stad een ontzettend leuke tijd gehad. Dit keer zagen jullie foto's voor de tekst. Net voor vertrek had ik nog tijd ze te uploaden, maar meer info volgt nu. Met uizicht op een waterval die telkens van kleur verandert, lichtjes en blingbling, een flat white en een inmiddels aardig slaaptekort deze update vanuit Dubai airport. Zeventien uur gehad, nog zeven te gaan. Bijna thuis!

Voor het zover is wil ik jullie mijn laatste tien dagen in Melbourne niet onthouden. Het was een goede afsluiting van mijn reis. Ontzettend leuk om tijd met Aaron en Maddie door te brengen. Ze wonen in een schattig huisje dichtbij het centrum. En nadat ze me hadden opgehaald op het vliegveld stonden kat Jake, een heerlijke risotto en een tweepersoonsbed op me te wachten! Ik was bijna vergeten hoe fijn dat is: een groot bed!

De dagen dat Aaron en Maddie werkten heb ik in mn eentje de stad verkend. Heerlijk om er met een kaart rond te dwalen. Ik ben beste vrienden geworden met de gratis shuttlebus en gratis toeristentram en heb zo de hele stad gezien.

De vrije momenten hebben we goed gespendeerddoor bij te kletsen en leuke dingen te doen.We bezochten de markten, stranden, Luna Park. En bovenal: we reden een stuk van de Great Ocean Road en bezochten een gebied waar koala's leven. Wauw, watheb ikgenoten. Zó lief zijn ze. En hoewel ik ze in Hartleys Creek in Cairns vooral slapend had gezien, waren ze hier verrassend actief. Ook heb ik kennis gemaakt met de eerste bloedzuigers in mijn schoenen. Heerlijk. Gelukkig kwam ik er op tijd achter en viel de schade mee.

Daar laat ik het bij voor nu. De foto's zeggen waarschijnlijk nog veel meer. Zo de laatste keer de lucht in. Voorlopig. Nog zeven uur en dan zie ik broertje en Peggy op Schiphol! Kijk er naar uit!

Hoop jullie snel te zien de komende dagen/week!

Veel liefs! x

Ps. Voor fouten in deze tekst verwijs ik jullie graag naar de 'schattige' huilende baby's die me de afgelopen 17 uur hebben wakker gehouden :)

10. Finding Nemo

Zo blij als een kind was ik toen ik ‘m vond! Mijn dag was toen al helemaal goed. En hij werd nog beter, want ik zag nog meer prachtige vissen, schildpadden en koraal. Ongelofelijk dat er onder het oppervlak zo'n compleet nieuwe wereld is. Mijn eerste snorkelervaring in het Great Barrier Reef was dus absoluut geslaagd! Helaas was Nemo niet zo'n fotoliefhebber, dus ik kan hem niet met jullie delen.

Het Reef was één van mijn hoogtepunten tijdens mijnverblijf in Cairns. Het waren twee heerlijke weken. Cairns wordt omgeven door tropisch regenwoud, bergen enzee. Een geweldige combinatie. Tel daarbij op dat het hier altijd lekker warm is en jullie kunnen je voorstellen dat ik me hier goed vermaakt heb. Ik heb wat gerelaxt in en rondom huis en een aantal leuke uitstapjes gemaakt. Zo had ik een dagtrip met Thea waarin weeen boottocht maakten op de Barron River en Hartley's Creek bezochten: een groot park waarin allerlei native dieren leven. Deze dag zag ik mijn eerste crocs, koala's en wallaby's. Deze laatste zijn absoluut mijn favoriet! Wat een schatjes, deze kleine kangoeroes. Ook zag ik allerlei andere fauna; zie de foto's...

Verder heb ik een aantal leuke dagen gehad met Kevin en Annette. Ze hebben me veel van de omgeving laten zien. We toerden door de Tablelands en proefden allerlei streekproducten. Gisteren namen de neefjes me mee uit vissen. Helaas was een enorme aal de beste vangst van de dag, maar dat mocht de pret niet drukken. De omgeving van de rivier en de mangroves was zeker de moeite waard.

Het was fijn om tijd met familie hier door te brengen. Toch anders dan een vluchtig bezoek in Nederland. Ze hebben me goed verwend! Vanavond genieten we nog van ons laatste avondmaal samen. En dan is het alweer tijd om mijn oudste neefje te bezoeken. Aaron en vriendin Maddie zie ik morgenavond op het vliegveld in Melbourne en daar blijf ik nog tien dagen. De tijd gaat zo snel. Het is als gisteren dat ik hier in Cairns aankwam. Dus de komende tien dagen nog maar even fulltime genieten van alle vrijheid.

Nog altijd dank voor alle reacties en updates in mijn mail. Fijn om van jullie te horen! Geniet van jullie vrije zondag vandaag en zie jullie weer heel snel!

x uit Cairns

9. Sydney

Lieve mensen,

Bij dezen een teken van leven vanuit Australië. Mijn weekje Sydney zit er alweer op. Wat een geweldige stad is dat. Ik landde in de avond en vond al snel mijn weg naar hostel Eva, net aan de rand van Kings Cross. En hoewel me van te voren was afgeraden in die wijk te verblijven, vond ik dit hostel de moeite waard om de gok te wagen. Eerlijk: de hoofdstraat van Kings Cross is inderdaad niet de fijnste. Rode lichten en alles wat erbij hoort. De business draait continu op volle toeren. Maar ook dat hoort bij een stad als deze. Geen zorgen, mijn hostel bevond zich niet in de hoofdstraat en omdat Eva weekdeals aanbood, besloot ik er mijn hele week te boeken.

Sydney is een stad waar veel backpackers langer blijven. Zo ook mijn vijf roomies, die me daardoor van de nodige tipsover de stad konden voorzien. Altijd handig! De week spendeerde ik vooral door als een ware toerist de stad te verkennen. Inclusief een kaart van de stad, een kaart van het treinnetwerk en een kaart van alle ferrylijnen. En mijn camera natuurlijk. Ik voelde me nog net niet Japans. Ik bezocht Darling harbour, The Opera House, Harbour Bridge, Manly, Bondi beach, Circular Quay, Botanical gardens, Hyde park, George Street, Chinatown, Paddy's market, The Rocks, oftewel: alles wat je als toerist in de stad moet zien. Sydney heeft indruk op me gemaakt; een goede sfeer, vriendelijke mensen, de ibis als stadsmus, grote gebouwen, alle mogelijke winkels die je maar kunt bedenken en mooie parken. Eigenlijk alles wat je ervan verwacht. Grappig wel dat indrukken zo afhankelijk zijn van je referentiekader. Valery uit Montreal (Canada), waarmee ik een paar dagen optrok, was helemaal niet zo onder de indruk : 'Looks just like home'. Oké...

Afgelopen maandag was het alweer tijd om Sydney te verlaten. In het vliegtuig naar Cairns werd ik even overvallen door ontzettende heimwee. Ik mis jullie, ik mis thuis. En een hele dag in je uppie wachten op de vlucht maakte het er niet beter op. Maar ook dat hoort erbij denk ik. Even toegeven, dan vermannen, leuk muziekje op en gaan. Eenmaal in het tropische Cairns werd ik op het vliegveld opgewacht door Thea en Nathan. Ontzettend leuk om ze weer te zien. Het huis net buiten de stad is mooi en de enorme tuin nog mooier. Bedenk tropisch fruit en het groeit hier. Even wat anders dan een backpackerhostel... In huis met Thea, Nathan, drie honden, kippen, vogel Sunny (een geelkuifkaketoe voor te kenners) en housesitters Kevin en Annette is er altijd leven. Thea vertrekt over zes dagen naar Nederland en Kevin en Annette nemen in die tijd de zorg over het huis op zich. En dus ook een beetje over mij. Hele vriendelijke mensen die me gisteren al hebben rondgereden om me de beste stranden en de eerste kangoeroes te laten zien. Ik ben nu al dankbaar voor de goede zorgen. Ik blijf hier nog tot 14 mei. Even rustig aan en genieten van deze plek. Wel ben ik nog een beetje ongerust over alle flora, of eigenlijk fauna, van deze tropen. Maar goed, ook dat went (hopelijk) vast.

Hoe gaat het met jullie thuis? Katers van Koninginnedag weer te boven? Hoop dat alles goed gaat! Vind het nog steeds erg leuk om de updates in mijn mail te ontvangen! Dank daarvoor! Ik tel aardig af nu... Over drie weken is het alweer bijna tijd om naar huis te gaan. Met gemengde gevoelens. Want ik heb ook het gevoel dat ik nog lang niet uitgereisd ben. De wereld is zo mooi en zo begaanbaar. Ontzettend de moeite waard om die verder te ontdekken!

Maar goed, dat is voor later. Nogmaals; hoop dat met iedereen alles oké gaat en kijk er naar uit jullie snel weer te zien!

Veel liefs uit Cairns!

Ps. Vooralsnog alleen foto's van Sydney, Cairns volgt.

8. Hello Goodbye

Om in Joris Linssen termen te blijven. Of eigenlijk andersom. Het is tijd om gedag te zeggen tegen Nieuw Zeeland. Tegen dit fantastische land waarvan ik ontzettend heb mogen genieten. Eén van mijn laatste bestemmingen was Mount Cook; de hoogste der bergen. Onderweg zagen we Lake Pukaki en Lake Tekapo. Beide blauwer dan de lucht! Absoluut één van de mooiste bestemmingen tot nu toe. Gearriveerd in Mt Cook startten we vrijwel meteen onze tocht naar de vallei aan de rand van de berg. Vier uur en veel mooie plaatjes later keerden we terug. Zie de foto's, het landschap was er weer geweldig. Mount Cook was tevens de laatste bestemming van mijn buspas. Vanaf dat moment waren Christina en ik weer met z'n tweeën. En om eerlijk te zijn; heerlijk om even niet ál die mensen continu om je heen te hebben.

Hoewel Christchurch (inmiddels meer dan een jaar na de aardbeving) moeilijk begaanbaar is, wilden we de stad toch graag zien. Het was indrukwekkend om er rond te lopen.Onwerkelijk dat exact het hart van de stad vernietigd is... De red zone is nog altijd compleet afgesloten en de stad zien bestaat dan ook uit een wandeling rondom al het hekwerk. De inwoners werken hard om hun stad opnieuw op te bouwen, maar ondanks dat hangt er nog altijd een bedrukte sfeer. We besloten dan ook de volgende dag onze laatste bestemming te bezoeken: Kaikoura, sealifeparadijs aan de oostkust. En sealife zag ik; wauw! Ik zag twee walvissen, echt immens groot. Een geweldig gezicht! Ook zag ik honderden dolfijnen vanaf de boot; fantastisch! Verder liepen we de Kaikoura Peninsula Walk, een ontzettend mooie wandeling langs de kustlijn. Onderweg zagen we een zeehondenkolonie. Ontzettend grappige beesten. Dik en loom zijn ze. Ze spenderen het grootste gedeelte van hun dag liggend op een rots, werkend aan hun kleurtje. Af en toe moet er gedraaid worden, maar dat is het wel zo'n beetje. Hilarisch om te zien. Omdat ons hostel in Kaikoura zó fijn was, besloten we daar de rest van onze NZ tijd door te brengen en te ‘wachten' op onze vluchten.

Gisteren zijn Christina en ik samen teruggereisd naar Christchurch. Vanmorgen was ons afscheid; zij vliegt vandaag naar Fiji. Sentimenteel als ik ben had ik het best even moeilijk. Ik zal haar missen. We waren inmiddels al ruim vijf weken reismaatjes en hebben samen veel waardevolle dingen meegemaakt. Maar van de andere kant voelt het ook als een goed moment om NZ af te sluiten en aan iets nieuws te beginnen. Mijn route zit er op hier, ik heb alles gezien wat ik wilde zien. Vanavond mijn laatste nacht in kiwiland en dan morgen opnieuw het vliegtuig in: Hello Sydney!

xxx

7. Roadtrip Dunedin

Lieve mensen,

Niet zoveel leesvoer deze keer, wel veel kijkmateriaal. Afgelopen week was weer fantastisch. Ik ben nu voor de derde keer terug in mijn inmiddels vertrouwde hostel in Queenstown. Ik verliet het de eerste keer voor een driedaagse trip naar de meest zuidelijke punt (Bluff) en de Milford Sound. Tijdens de boottocht tussen de immense fjorden werden we vergezeld door een dolfijnenfamilie. Wauw, wat gaaf om deze schatjes wild te zien. Alsof ze wisten dat alle ogen aan boord op hun gericht waren; ze maakten er een hele show van! Ik zag ze van zó dichtbij, echt mooi!

De tweede keer verliet ik Queenstown voor een roadtrip rondom studentenstad Dunedin. Een leuke stad. Enig minpuntje was de ligging op een vulkaan (lees pijnlijke kuiten). Maar het voordeel was dat we de steilste straat ter wereld hier konden beklimmen. En steil was die. We besloten onze auto veilig beneden te laten en Baldwin te voet te beklimmen. Ook reden we richten het noorden om de Moeraki boulders te zien: enorme ronde rotsen op een verlaten strand. In de hoop pinguins te zien vervolgden we onze trip over Otago Peninsula. Helaas vroeg dit fijne land een belachelijke entree om ‘misschien' pinguins te spotten. En dus besloten we dit te laten schieten. Wel zagen we vele albatrossen vliegen nabij hun kolonie. Op de foto lijkt het een saaie vogel, maar live waren ze absoluut mooi! Afsluiter in Dunedin was het bezoek aan chocoladefabriek Cadbury. En ja, proeven was inclusief ;)

Tot slot belangrijk nieuws: ik heb mijn thuiskomst gewijzigd. Mijn budget laat het niet toe vier maanden te reizen zoals ik nu doe. En geld besparen op activiteiten om het vervolgens alleen aan accommodatie te spenderen is niet waarvoor ik hier ben. Dus kort ik mijn reis één maand in. Jammer, maar wellicht ook reden om nog eens terug te komen... Op 26 mei kunnen jullie mij om 13.30 uur dan ook weer verwelkomen op Schiphol.

Maar voor het zover is nog ruim zes weken te gaan. Morgen vertrek ik naar Mt Cook en daarna ter afsluiting naar Christchurch en Kaikoura. Nog elf dagen om te genieten van dit mooie land! En dan.. op naar Sydney!

Veel liefs uit NZ! xxx

6. Het fijne leven van een backpacker

Lieve mensen,

Morgen is het alweer vijf weken geleden dat ik thuis verliet. En wat ben ik blij dat ik dat ondanks alle twijfels gedaan heb. Dit land is fantastisch. Stond ik twee weken geleden nog aan de voet van Mount Doom, zag ik afgelopen week de mooiste kustlijn ooit in Abel Tasman en stond ik bovenop een gletsjer die zich in een regenwoud bevindt. En zelfs alle busritten zijn zó de moeite waard dat alleen uit het raam kijken al genieten is. De uitzichten hier zijn adembenemend. Soms is het moeilijk te beseffen dat het geen plaatje of film betreft...

De Coast Track in Abel Tasman, waar ik vol goede moed aan startte, heb ik helaas vroegtijdig moeten afbreken. Mijn enkels waren na de eerste dag zeer ongelukkig. Met nog twee loopdagen in het vooruitzicht besloot ik daarom een watertaxi terug te nemen. Jammer, maar die eerste dag toch heel veel moois gezien; wilde zeehondjes en geweldige uitzichten door de bomen van de kustlijn.

Ik vervolgde mijn reis langs de westkust naar het zuiden. In Westport stopten we voor een wandeling, opnieuw uitzichten ik jullie niet kan ontnemen. Zie de foto's! Via Greymouth reisde ik naar Franz Josef. Absoluut één van de hoogtepunten tot nu toe: ik deed een helihike op de gletsjer. De hike op de top was minstens zo mooi als de helivlucht er naar toe. Overal alleen maar ijs. Mooi, helder ijs. Het lopen had even wat gewenning nodig, maar daarna liet onze gids ons de mooiste plekjes zien. Echt een geweldige dag!

Daarna op naar Wanaka. Onderweg zagen we dolfijnen in de zee, bezochten we de Thunder Creek Falls en wierpen we van en afstand een korte blik op de Fox gletsjer. Wanaka is het kleine broertje van feeststad Queenstown. Net zo mooi, alleen rustig en stil. Perfect om even twee dagen te relaxen aan het meer. En dat deden we dus ook. Ook troffen we voorbereidingen voor de aankomst in Queenstown. Het toeval wilde dat veel mensen die ik de afgelopen weken heb leren kennen op 1 april in Queenstown zouden zijn. Reden genoeg voor een goed feest. Vannacht werd duidelijk dat het stadje niet voor niets zijn bekendheid heeft. En zo had ik vandaag mijn eerste NZ kater te pakken. Geen zorgen, inmiddels ben ik weer volledig hersteld.

Zoals jullie wellicht begrijpen geniet ik hier volop van al het moois en dit heerlijke reisleventje. Niets hoeft, alles mag. Een prachtige omgeving en goed gezelschap. Ingrediënten om je geweldig te voelen. En dat doe ik dus ook! Jammer dat ik niet alles persoonlijk met jullie kan delen... Maar op deze manier doe ik nog steeds mijn best.

Ik heb mijn vlucht naar Sydney overigens gewijzigd naar 23 April. Tijd om daar nog een weekje te zijn voor ik mijn familie in Cairns kan zien. Tot die tijd staat er nog genoeg leuks op de planning hier, maar daarover natuurlijk later meer!

Veel liefs!

5. Wellington

Lieve lezers,

Wat een fijne reacties toch weer allemaal. Dank daarvoor! Even een korte update over de afgelopen week;

Na het Tongariro National Park vertrok ik naar Wellington. Ook wel Windy Wellington genoemd, want waaien kan het er! Onze bus arriveerde in een bomvolle stad; St. Patricksday werd er uitbundig gevierd. Het kleurde groen met Ierse klavertjes. Die avond verkenden we met de groep het nachtleven van de stad. Een aanrader!

Ook nam ik er afscheid van Isa. Wegens haar strakke tijdsplanning had zij geen tijd om langer te blijven. Jammer, maar het hoort erbij. Christina zat ook al een paar dagen in mijn groep, maar in Wellington deelden we toevallig een kamer. We hebben ongeveer dezelfde tijdsplanning en vermaken ons uitstekend samen! Daarom besloten we onze reisschema's voor de komende weken op elkaar af te stemmen. We bleven vijf dagen in Wellington. We verkenden de stad, genoten van de zon in de haven, bezochten Wellington Zoo, leerden iets meer over het land in het Nationaal museum Te Papa en namen de cable car om de botanical gardens te zien. De laatste twee dagen sloeg het weer echter compleet om en veranderde de mooie hoofdstad in een spookstad. Het stormde dag en nacht. Samen trotseerden we deze woensdagochtend veel te vroeg omde ferry naar het Zuidereiland te nemen.

De ferry arriveerde in Picton; een klein schattig dorpje dat er op alle plaatjes werkelijk schitterend uitziet. Jammer dat het ook hier regende; er bleef weinig schattig over. We dwaalden wat rond in de winkeltjes en speelden kaart met veel thee. Ook dat is soms fijn! Gisteren zijn Christina en ik opnieuw op een bus gestapt die door het Zuidereiland toert. Via Nelson zijn we aangekomen in Marahau aan de rand van het Abel Tasman National Park. Camping is een groot woord voor onze accommodatie. Er staan wat slaapcabines en wat tenten, er is een buitenkeuken en een buitendouche. Dat is het wel zo'n beetje. Maar in deze minimalistische stijl wakker worden heeft toch zeker zijn charmes.

Hier in Marahau ontmoette ik Nederlandse Koen en Merel opnieuw. Met z'n vieren starten we morgen aan de Abel Tasman Coast Track. Het was niet helemaal mijn planning, maar nu ik hier ben probeer ik zoveel mogelijk te doen. En daarombeginnen we morgenaan de 51km lange tocht, verspreid over 3 dagen. Inclusief tentjes, slaapzakken, zaklantaarns en eten. Want onderweg is er niets. Abel Tasman's Park houdt van de natuur en niet van materialistische dingen die de mens nodig heeft. Dus genieten van de natuur, dat gaan we doen! Heb er veel zin in en hoop dat de bugs en sandflys ons een beetje met rust zullen laten...

Liefs uit NZ! xxx

Ps. Thea, die kraters behoren inderdaad tot de Pacific Ring of Fire!